Kwaliteitskrant

Hoe een kwaliteitskrant, BV bovendien, die graag mooi weer speelt en anderen de maat neemt, door een abonnee te Haarlem wordt aangesproken op de kwaliteit van haar product en per kerende post laat weten dat betrokkene zich met zijn eigen zaken moet bemoeien.

Dit verhaal begon het afgelopen najaar, toen politieke partijen campagne voerden voor de Tweede Kamerverkiezingen. Als kosmopoliet met het stempel van zowel de tweede wereld-  als de koude oorlog viel het me vooral op dat het buitenland  nauwelijks in het stuk voorkwam. Niet alleen begonnen de politici er zelf niet over, ook deden de media geen moeite om de werkelijkheid van mensen in andere landen en de toestand in de wereld onder hun aandacht te brengen. Van de wél hete hangijzers kwam migratie nog het dichtste bij, maar ook in dat geval waren eigen nationale belangen de primaire invalshoek.  

Geen volslagen verrassing overigens, want ook aan de andere kant van de oceaan waren bepaalde tekenen des tijds me niet ontgaan. Maar ik had de verkiezingsuitslag nodig om in te zien dat het land me echt vreemd geworden was en toen wilde ik meer weten: waar komt al die onwetendheid – De slimste mens kwam me goed van pas – en onverschilligheid van ikke ikke en de rest kan stikke vandaan, waar houden de social media zich mee bezig, zijn influencers nu de opinieleiders, wat voor rol speelt onderwijs, is de content van allerlei media nog slechts vermaak dan wel verpakking of glijmiddel voor de onophoudelijke stroom reclame en zo voort?

Vandaar dat ik ook met andere ogen de papieren versie van Trouw bezag, die ik het afgelopen jaar gretig in huis nam als een van de schaarse massamedia in het land waarvan je nog een wijd open venster op de wereld kon verwachten. De overige beperkten zich immers allang tot meewaaien met de internationale machtsverhoudingen en krenten vissen in de amorfe massa ‘overig nieuws’.

Inderdaad, de sectie ‘buitenland’ met twee tot vier pagina’s biedt een bont internationaal scala en ook op andere plekken zoals duurzaamheid&economie, vaste rubrieken en bepaalde columns is buitenland in brede zin vaste prik. Maar het heeft verdacht veel weg van een loterij met dagelijkse kansen, afgezien van de – in Nederland onuitroeibare – hang naar al wat Amerikaans is,  een allegaartje Europese Unie en natuurlijk – in afnemende mate – de actuele twee majeure oorlogen. 

Per niet-Europees continent komt slechts een handvol landen met enige regelmaat aan bod, omdat zich daar – blijkens het colofon – een eigen correspondent ophoudt. In dat opzicht  komt Afrika er het meest bekaaid van af: tussen Cairo en Kaapstad slechts een collega, in Nairobi. Hoe kun je dergelijk  ‘niemandsland’ rechtvaardigen, wanneer je thuis in de collectieve bubbel de mond vol hebt van discriminatie en ongelijkheid? 

En dan heb ik het nog niet eens over al die actoren die in het buitenland – onder de vlag en in het belang van het koninkrijk – van alles uitspoken. Van premier Rutte en zijn kabinet tot diplomaten, leden van de krijgsmacht, zakenlui en hulpverleners: daar zit helemáál geen lijn in, als er al aandacht  voor bestaat.

Reden te meer om op zoek te gaan naar het beleid, dat aan het voorgaande ten grondslag ligt. Maar veel verder dan de hoogdravende verklaring van de BV uit 2008 ‘Maatschappelijk  Verantwoord Trouw’ kwam ik niet. Toonaangevend zijn, betrouwbaar en volledig, eigen accenten leggen vanuit een eigen identiteit, een krant met idealen voor mensen met idealen…

Als een drenkeling klampte ik me vast aan dit laatste… Om me te wenden tot de Redactie Opinie. De optie lezersreactie van 150 woorden max sloeg ik over, omdat me dat nog nooit iets had opgeleverd. En had ik nu niet voldoende reden om te gaan voor het hoogste: een artikel van 600 max?

Dus met de teller op scherp bepleitte ik mijn case. Hoe nodig het was – nu meer dan ooit – de wereld en elkaar te leren kennen. Natuurlijk was het onbegonnen werk in dat ene medium alles en iedereen te vatten, maar ik mis visie en zie geen samenhang. Wat zijn uw prioriteiten en welke maatstaven hanteert u om de nodige keuzes te maken? Kunt u de behoeften en ideeën van de lezers niet eens peilen en waarom zou u geen gebruik maken van hun eventueel uitgestoken hand?

Me dunkt dat ik me coöperatief had opgesteld, maar dat bleek geen garantie voor succes. Al moest ik misschien mijn handjes dichtknijpen dat ik een echt antwoord kreeg. Vóór het eind van de dag nog wel, van de chef opinie zelf. 

‘De som die u maakt van de ruimte die wij maken voor  Buitenland’ was in haar ogen onjuist en daarom hoefde ze niet in te gaan op mijn ‘behartenwaardige kritiek’. Met als doekje voor het bloeden dat haar redactie ‘in principe welwillend’ zou kijken naar een mogelijk nieuw stuk van 400 max over de buitenlandverslaggeving van de Nederlandse media. Mits dat ‘recht doet aan de inzet die media wel degelijk leveren’. 

3 reacties op “Kwaliteitskrant”

  1. Karel avatar
    Karel

    Ik zou op die uitnodiging ingaan, waarom niet?

  2. Karel avatar
    Karel

    Interessant thema, dan maar iets korter?

  3. Romeo Haas avatar
    Romeo Haas

    Het is me al een tijd geleden opgevallen. Het lijkt alsof beroeps critici zelf het slechts tegen kritiek kunnen.
    Ooit maakte ik een opmerking tegen een groepje van die lui. Ebru Umar maakte deel uit van dat gezelschap.ik zei ” Nederland, het kleinste land met de grootste mond staat erom bekend dat de mensen heel goed gebekt zijn ”
    Daarom kan ik maar niet begrijpen dat het lijkt alsof NIEMAND – ook jullie niet – Geert Wilders van repliek kan dienen”.
    Ze zaten even met een mond vol tanden en keken me heel boos aan.
    Niet heel lang daarna maakte ik een kritische opmerking op de facebookpagina van deze zelfde columnist. Waarop ze mij ontvriende.
    Zelfde ook met beroeps criticus Julian With en Ex parlementarier Jadnanansingh.
    Die lui kunnen absoluut niet tegen kritiek. Ik vind dit echt lachwekkend bizar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *