Psst 23.6

Wintertuinplein, 28 december 2023

Psst…Lina,

Ik heb slecht nieuws. Weet je nog dat ik je wilde meenemen naar het zwembad? Ja, dat grote gebouw met veel glas aan de buitenkant bij jullie om de hoek, waar ik altijd heen ga om baantjes te trekken. 

Nou, vergeet het maar. Voorlopig althans. Ik was er laatst weer en wilde iets afspreken, of in ieder geval weten hoe ik het de eerste keer met jou moest aanpakken. En toen zeiden ze dat je nog niet oud genoeg was. 

Weet je waarom? Omdat ze daar geen bassin hebben met water dat warm genoeg is voor baby’s jonger dan zes maanden. Jammer, hè? Ik zag ons al poedelen samen… Eerst die schrik voor al dat water, dat meegeeft en vanzelf weer terugkomt, en dan het spartelen met armen en benen tot je geen enkel gewicht meer voelt en, ten slotte, of je het wilt of niet kopje-onder gaat. Om vervolgens weer boven te komen, met van die grote verbaasde ogen. 

Het deed me denken aan de sauna die ik onlangs heb ontdekt, hier in de stad. Daar hebben ze namelijk één heel groot bad, van minstens zes meter breed en misschien wel vijftien meter lang en zo warm dat je er  een dutje zou willen doen. Met bovendien, over de volle lengte, een oogverblindend landschap. Zodat je kunt spelen voor krokodil in het overloopzwembad van een luxe overzees hotel.   

Weet je eigenlijk wel wat dat is, een sauna? Daar liggen of zitten blote mensen in heet gestookte of met stoom gevulde kamers, tot ze druipen van het zweet en moeten afkoelen in ijskoud water of op een bankje in de open lucht. In dit geval leek me vooral dat grote bad leuk voor jou, omdat je er de ruimte hebt en het gewoon warm is. En vanwege dat landschap natuurlijk.

Maar toen ik ging vragen of kinderen ook welkom waren, zeiden ze: vanaf zestien jaar en onder begeleiding. Dus dat kunnen we op onze buik schrijven.

Bij nader inzien kan dat ‘zwemmen’ ook best een tijdje wachten, vind je niet? Er zijn al zoveel dingen waar je aan moet wennen. Zeker in de laatste maand van het jaar, waarin de grote mensen zichzelf en elkaar volkomen gek maken. En als het weer dan ook nog tegen zit en het om vier uur in de middag al donker wordt…

Geen wonder dat jij deze week ook van slag bent, zoals ik gisteren hoorde. Als baby voel je feilloos dat mensen om je heen onder spanning staan en omdat je die gevoelens nog niet onder woorden kunt brengen, komen ze in je lijf en leden tot uiting. Als een waarschuwing aan al die druktemakers, zo van sloof je niet zo uit.

Luister jij maar lekker naar de Top 2000, dan zeil je in alle rust en ongemerkt het nieuwe jaar binnen. Dat doe ik ook,

je grootvader die zo graag boer wilde worden

maar het – je weet wel – nooit geworden is.

Eén reactie op “Psst 23.6”

  1. Cor avatar

    Misschien toch weer eens naar Bonaire?