Psst 24.1

Wintertuinplein, 13 januari 2024

Psst…Lina,

Ik was geradbraakt vanmorgen. Een moeilijk woord ja, maar dat leg ik wel uit. Het nieuwe jaar was allang begonnen en daarom moest ik nodig iets aan je schrijven,  maar ik kon  niet op gang komen. Al mijn spieren deden pijn,  ik kon nauwelijks uit mijn ogen kijken. 

Het kwam door een uitstapje, gisteren, met een oom van je. Naar de bioscoop, dat wil zeggen een grote zaal met rijen stoelen en veel mensen die samen in het donker naar een film komen kijken, op een heel groot scherm voorin. 

Zoiets als wat jullie thuis ook hebben, beneden in de huiskamer, maar de mensen die je in een bioscoop op het scherm ziet zijn véél groter dan jij en ik en ze maken zoveel geluiden dat je elkaar in de zaal niet eens kunt verstaan.

De film ging over een stel mensen, een stuk of tien, die muziek maakten op het toneel van een nog veel grótere  zaal met duizenden mensen, ergens in Amerika. Hun muziek kende ik wel, van vroeger toen je alleen maar plaatjes en elpees had om je eigen muziek te horen, en ik had daar fijne herinneringen aan. Maar ik had de groep nooit in het echt gezien of op een groot scherm zoals hier. 

Het begon met de opkomst van een man met een gitaar, kort haar en een keurig pak, die ik had onthouden als de leadzanger David Byrne. Hij zong in z’n eentje het eerste nummer, dat ik meteen kon meezingen in mijn hoofd. Bij het volgende nummer kwam de basgitarist meedoen, een vrouw, en zo ging het een tijdje door. Telkens een of twee muzikanten erbij, met nieuwe instrumenten en stemmen. Tot het toneel helemaal vol stond en vonkte van de energie en bezieling. Niet alleen overtroffen ze al wat ik aan klanken in mijn geheugen had opgeslagen, ook kwam ik ogen tekort. 

En het werkte zo aanstekelijk dat mijn hele lijf, lichaam en geest eraan moesten geloven. Geen wonder dat ik al gauw en dringend behoefte kreeg aan meer ruimte. Ruimte om te rekken en te strekken, zoveel mogelijk spieren in te zetten, me helemaal over te geven en één geheel te worden met wat zich voor mijn neus allemaal afspeelde. Net zoals het publiek in de zaal waar de film was opgenomen helemaal uit zijn dak ging. 

Maar we zaten opgesloten in het midden van de vierde rij, mijn knieën tegen de rug van de zetel voor me,  armleuningen in mijn rechter- en linkerzij, de harde bovenrand van mijn fauteuil in mijn nek. Verder dan een soort droogdansen in zithouding kwam ik niet. Te meer  omdat ik elk moment een stijve fluisteraar verwachtte, die me maande stil te zitten en me niet zo aan te stellen. 

Nu begrijp je vast wel waarom ik me vanmorgen zo gammel voelde. Maar ik ga je niet méér verklappen over die film. Daar mag je voor jezelf over oordelen, zodra jouw tijd van uitgaan gekomen is. 

Dus onthoud de titel Stop Making Sense, want je  moet hem wel hebben gezien, vind ik. Hoort bij je opvoeding. Als hij dan over zoveel jaar weer rouleert, zeg je gewoon aan het loket dat je een vrijkaartje hebt van mij,

je grootvader die niet alleen zo graag boer wilde worden, maar ook iets had met muziek…

Eén reactie op “Psst 24.1”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *